Χρησιμοποιώντας τον συγκεκριμένο ιστότοπο συμφωνείς με την χρήση cookies. Μάθε Περισσότερα Εντάξει

Spider-Man: Homecoming - Smells Like Teen Spirit

Κριτική της ταινίας Spider-Man: Homecoming
Παρασκευή 07 Ιουλίου 2017
Spider-Man: Homecoming - Smells Like Teen Spirit

10 λεπτά είναι περίπου πόσο χρόνο χρειάζεται για να καταλάβει κάποιος ακριβώς τι να περιμένει από το Spider-Man: Homecoming. Ο τόνος της ταινίας, η πλοκή και τα θεματικά μηνύματα φανερώνονταν στους ακροατές άμεσα. Έτσι, οι θεατές είναι προετοιμασμένοι για την ταινία που ακολουθεί, παρά το πόσο διαφορετική είναι με της προηγούμενες του ανθρώπου αράχνη. Η Marvel Studios, καταφέρνει αυτό που προσπάθησαν οι δυο Amazing Spider-Man ταινίες και απέτυχαν, να δείξουν μια καινούργια πλευρά του Peter Parker. Αυτό όμως δημιουργεί κάτι παράδοξο για την ταινία. Παρά το πόσο διαφορετικά μας παρουσιάζει τους πια πασίγνωστους χαρακτήρες της, η φόρμουλα της Marvel είναι ίδια και απαράλλακτη, λες και την έγραψε μία μηχανή με τον μόνο σκοπό της να προσθέσουν έναν ήρωα στην λίστα των Avengers.

Μερικούς μήνες μετά τα γεγονότα του Captain America: Civil War, ο Peter Parker, τον οποίο υποδύεται ο Tom Holland, με την βοήθεια του Tony Stark, Robert Downey Jr., του αφεντικού και μέντορα του, προσπαθεί να ισορροπήσει την ζωή ως ένας κανονικός μαθητής λυκείου στην Νέα Υόρκη, και ως τον Spider-Man την ταυτότητα που χρησιμοποιεί για να πολεμά το έγκλημα.

“The world is changing boys… It’s time we change too”, αυτά είναι από τα πρώτα πράγματα που ακούμε να λέει ο Michael Keaton, που παίζει τον μεγάλο κακό της ταινίας τον Adrian Toomes ή Vulture, και είναι λόγια που η ταινία δεν ενδιαφέρεται να ακολουθήσει. Οι χαρακτήρες είναι αυτοί που θα περίμενες από μία ταινία της Marvel, το χιούμορ είναι το ίδιο και ακόμα και η μουσική είναι η παρόμοια. Με τις ταινίες βασισμένες σε κόμικ να πλημμυρίζουν τους κινηματογράφους, περίμενα από αυτούς που τις ξεκίνησαν να τις εξελίξουν, και μπορεί ποτέ να μην είναι αργά, και μπορεί η επόμενη να είναι αυτή που αλλάζει τη συνταγή, το Spider-Man: Homecoming δεν το προσπαθεί. Αυτό είναι και το χειρότερο κομμάτι της, το γεγονός ότι δεν καταφέρνει να διαφοροποιήσει το εαυτό της από άλλες ταινίες της Marvel Studios, και το πόσο βασίζεται σε οικείους χαρακτήρες και καταστάσεις για να πει την ιστορία της.

Παρά το πόσο αρνητικά ξεκίνησα όμως, η ταινία δεν είναι κακή, και είναι καλύτερη από μέτρια. Ο λόγος που η Marvel Studios έχουν κολλήσει στην συνταγή που ακολουθούν για το πως κάνουν τις ταινίες τους είναι επειδή το αποτέλεσμα είναι πάντα καλοφτιαγμένο. Ένα από τα πράγματα που χάνεται όμως σε αυτήν την διαδικασία είναι οι πινελιές από τους καλλιτέχνες πίσω από την ταινία. Κάτι που πρόσεξα, και είχα προσέξει όταν είδα και το Doctor Strange, είναι ότι η φωνή του σκηνοθέτη δεν ακούγεται. Σε πολλές ταινίες, οι θεατές μπορούν να καταλάβουν ποιος την σκηνοθέτησε και ποιος την έγραψε βλέποντας την. Αυτές οι δύο ταινίες και μερικές ακόμα στο παρελθόν του Studio, θα μπορούσαν να μην είχαν σκηνοθέτη, αντί αυτού να τις είχε φτιάξει το ίδιο το studio, χωρίς να υπάρχει διαφορά στο τελικό προϊόν και κάτι που θα έπρεπε να είναι μία από τις προτεραιότητες των σκηνοθετών. Ο Jon Watts όμως δεν καταφέρνει να κάνει την φωνή του να ακουστεί, κάτι που έχουν καταφέρει άλλοι όπως ο James Gunn, που έφτιαξε τους Guardians of the Galaxy. Η σκηνοθεσία είναι επαρκής, αλλά ποτέ δεν ξεπερνάει αυτό το σημείο, το οποίο μπορεί να βλάψει την ταινία μακροπρόθεσμα.

Για να τελειώνω με τα αρνητικά θα αναφέρω τα τελευταία πράγματα που με ενόχλησαν. Το πρώτο είναι κάποιοι από τους χαρακτήρες, συγκεκριμένα κάποιους συμμαθητές του πρωταγωνιστή. Ο Ned είναι ο κολλητός του Peter Parker, έτσι, είναι φυσικό να τον βλέπουμε πολύ. Επιπλέον όμως είναι ενοχλητικός. Ο ρόλος του στην ταινία είναι ότι βρίσκεται δίπλα στον πρωταγωνιστή για να λέει αστεία. Ο χαρακτήρας του είναι επίπεδος και στερεοτυπικός, όπως και οι περισσότεροι νέοι στην ταινία. Άλλη ρόλοι όπως του Flash και της Michelle αντιμετωπίζονται παρομοίως, με διαφανείς προσωπικότητες και μη-ανθρώπινους στόχους. Ίσως αυτοί η χαρακτήρες δημιούργησαν και ένα άλλο πρόβλημα που είχα, την έλλειψη συνεπειών. Άλλο ένα πρόβλημα που έχει αντιμετωπίσει το studio στο παρελθόν και ένα που αντιμετωπίζουν ακόμα είναι ότι η Marvel αρνείται να αφήσει χαρακτήρες να πεθάνουν. Αυτό, κάνει τις ταινίες να είναι πιο ανάλαφρες, αλλά τις κάνει επίσης πιο βαρετές, κάτι που ένιωσα και σε αυτήν το οποίο το συνειδητοποίησα όταν ξεκίνησε το τρίτο κομμάτι της ταινίας, όπου άρχισα να χάνω ενδιαφέρον επειδή ήξερα ότι η Marvel δεν επιτρέπει χαρακτήρες να φύγουν.

Παρόλα τα αρνητικά που έχω αναφέρει, το πιο σημαντικό πράγμα που έχω να πω για την ταινία είναι το πόσο διασκεδαστική είναι. Ο κόσμος δεν πάει σε μια τέτοια παραγωγή περιμένοντας μια βαθιά ιστορία ή κάτι πρωτοποριακό, αυτό που περιμένουν είναι διασκέδαση, και το Spider-Man: Homecoming παρέχει 2 ώρες διασκέδασης. Μπορεί να είναι πια γνωστό, αλλά το χιούμορ της Marvel παραμένει αστείο. Επιπλέον, η δράση που παρουσιάζεται είναι φτιαγμένη εξαιρετικά. Δεν υπήρχε ούτε ένα πλάνο όπου τα ειδικά εφέ φαινόντουσαν μη-πιστευτά, και πολλές φορές δεν μπορούσα να καταλάβω αν ο ίδιος ο Spider-Man ήταν μέσα σε αυτά ή άμα ήταν απλά CGI.