Χρησιμοποιώντας τον συγκεκριμένο ιστότοπο συμφωνείς με την χρήση cookies. Μάθε Περισσότερα Εντάξει

Spider-Man Franchise - Μία Ανασκόπηση

Μία φρέσκια ματιά στις ταινίες Spider-Man
Τρίτη 04 Ιουλίου 2017
Spider-Man Franchise - Μία Ανασκόπηση

Spider-Man Franchise

 

Στις 6 Ιουλίου θα κυκλοφορήσει η καινούργια ταινία Spider-Man, το Spider-Man: Homecoming. Έτσι, αποφάσισα να επισκεφτώ ξανά της παλαιότερες ταινίες Spider-Man, κάποιες από τις οποίες είχα πολλά χρόνια να δω. Συγκεκριμένα τις 3 ταινίες με σκηνοθέτη τον Sam Raimi και τις δύο με σκηνοθέτη τον Mark Webb. Ξεκινώντας με το Spider-Man, το οποίο πρωτοβγήκε τον Μάιο του 2002.

Η πρώτη ταινία Spider-Man λέει την ιστορία για την δημιουργία του ανθρώπου αράχνη. Μπορεί το Origin Story το Spider-Man να έχει γίνει πολύ γνωστό ποια, σε σημείο που οι περισσότεροι το+ γνωρίζουν, το 2002 ήταν απαραίτητο να συστήσουν στους θεατές το πως ξεκίνησε. Έτσι, η ταινία μας διηγείται το πως ο Peter Parker, ο οποίος απεικονίζετε από τον Tobey Maguire,απέκτησε τις δυνάμεις του μετά από ένα τσίμπημα από μία ραδιενεργή αράχνη, και έγινε ο Spider-Man.

Σε γενικές γραμμές, η ταινία είναι ποιο δυνατή από ότι την θυμόμουνα. Το σενάριο έχει πολύ καλή ροή, οι χαρακτήρες έχουν αρκετό βάθος και η σκηνές δράσης έχουν βαρύτητα. Οι βοηθητικοί ηθοποιοί κλέβουν την παράσταση. Συγκεκριμένα, ο Willem Daφoe ως ο κύριος εχθρός Green Goblin και ο J. K. Simmons ως ο πλέον εικονικός J. Jonah Jameson. Επιπλέον, μου ήρθε ως ευχάριστη έκπληξη η ποιότητα από τα ειδικά εφέ. Παρά την ηλικία της ταινίας, το CGI δεν φαίνεται άσχημο, αντίθετα παραμένει εντυπωσιακό 15 χρόνια αργότερα.

Το ποιο δυνατό χαρτί της ταινίας όμως είναι το πόσο αληθινός είναι ο κόσμος που απεικονίζει. Κάτι που δεν έχουν, και δεν προσπαθούν καθόλου οι ταινίες του Mark Webb, είναι να έχουν ένα κόσμο που είναι ρεαλιστικός. Αυτό είναι που δίνει την δράση στην ταινία νόημα, και κάνει τους θεατές να ανυπομονούν για την επόμενη. Έτσι, παρόλα τα αρνητικά της, η ταινία είναι και διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα.

 

 

Στην συνέχεια είναι το Spider-Man 2, η αγαπημένη μου και ίσως η καλύτερη από αυτές τις ταινίες. Η ταινία χρησιμοποιεί τον κόσμο που έχτισε η πρώτη και τον εμπλουτίζει με καινούργιους χαρακτήρες και καινούργιες καταστάσεις. Επίσης, σε αυτήν την ταινία ο σκηνοθέτης έχει την ευκαιρία να επιδείξει το ταλέντο του στην κωμωδία, κάτι για το οποίο ο Sam Raimi φημίζεται.

Πέρα από την κωμωδία όμως, οι σεναριογράφοι έκαναν λαμπρή δουλειά στο να βάλουν δραματικές καταστάσεις στην ταινία χωρίς να την κάνουν βαρετή αλλά και χωρίς να συμβιβάζονται στην ποιότητα του σεναρίου. Όχι μόνο αυτό, αλλά η ταινία ισορροπεί δύο διαφορετικές ιστορίες εξαιρετικά, διατηρώντας ενδιαφέρον και στης δύο. Συγκεκριμένα, την ιστορία για το πως αντιμετωπίζει ο Spider-Man τα προβλήματα που έρχονται με την διπλή του ταυτότητα, και την δημιουργία του Doctor Octopus τον οποίο υποδύεται ο Alfred Molina. Ιδιαίτερα το πρώτο κομμάτι της ιστορίας καταφέρνει να είναι διασκεδαστικό, ενώ ταυτόχρονα κάνει τον Peter Parker έναν χαρακτήρα για τον οποίο νιώθεις συμπόνια. Τα καλά δεν σταματάνε εκεί όμως. Παρά όλα τα θετικά της, άμα η δράση δεν ήταν καλοφτιαγμένη και ψυχαγωγική, τότε θα αποτύγχανε ως ταινία δράσης. Για το καλό της όμως, η δράση είναι και τα δύο.

Υπάρχουν περισσότερα καλά που μπορώ να πω για την ταινία, όπως και υπάρχουν κάποια αρνητικά που θα μπορούσα να αναφέρω, αλλά εν τέλη αυτό που έχει σημασία είναι ότι η ταινία καταφέρνει να μας αφηγηθεί μία ιστορία που έχει βάθος, είναι ρεαλιστική και είναι διασκεδαστική χωρίς να παραμελεί την δράση.

 

 

3 Χρόνια μετά την επιτυχία της δεύτερης ταινίας, οι fan της σειράς ανυπομονούσαν για την επόμενη. Προς μεγάλη τους απογοήτευση όμως, το Spider-Man 3 δεν κατάφερε να είναι καλύτερη από τις πρώτες δύο. Όχι μόνο αυτό, ήταν μια ταινία με προβλήματα που δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι το πως είναι γραμμένη. Τα πρώτα δύο κομμάτια της τριλογίας έκαναν μια μεγάλη προσπάθεια για να καθιερώσουν τον κόσμο τους ως έναν που οι θεατές θα περνούσαν για αληθινό. Ωστόσο, στο τρία την παρατάνε αυτήν την προσπάθεια από νωρίς. Στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας, πέφτει ένας μετεωρίτης, τελείως τυχαία, δίπλα στον πρωταγωνιστή, τον οποίο μετεωρίτη δεν τον προσέχει κανείς και έτσι βρίσκει την ευκαιρία να ανέβει πάνω στο μηχανάκι του. Τέτοια παραδείγματα έχω να δώσω πολλά , και είναι κάτι που θα προσέξει ο οποιοσδήποτε. Επιπλέον, η χαρακτήρες πάνε όλοι ένα βήμα πίσω. Οι καινούργιες δραματικές καταστάσεις στις οποίες τοποθετούνται είναι όλες βιαστικές αδικαιολόγητες. Επιπλέον, οι χαρακτήρες που πρωτοεμφανίζονται είναι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, επίπεδοι, με έλλειψη βάθους και φαντασίας.

Παρόλα τα αρνητικά που έχω αναφέρει, υπάρχουν κάποιες στιγμές και κάποια πράγματα που την διασώζουν από το να είναι βαρετή. Σκηνές όπως η δημιουργία του Sand-Man ή μάχη του με τον Spider-Man Man στους υπονόμους της Νέας Υόρκης παραμένουν κατάφεραν να με κάνουν να ξεχάσω τα αρνητικά, έστω και αν ήταν για λίγα λεπτά. Αυτές η σκηνές όμως τελειώνουν γρήγορα, και δεν είναι αρκετές για να ‘σώσουν’ την ταινία. Αυτό όμως που κάνει τις δύο ώρες της ταινίας ευχάριστες είναι το χιούμορ της. Όπως προανέφερα, ο Sam Raimi έχει πολύ ταλέντο στο να διευθύνει κωμωδίες, και μεγάλα κομμάτια του Spider-Man 3 είναι ποιο κοντά σε κωμωδία παρά ταινία δράσης. Κάπως έτσι, η ταινία καταφέρνει να μένει διασκεδαστική, παρά τα πολλά προβλήματα της.

 

 

Μετά τις επιπλοκές μεταξύ του Sam Raimi και του studio που παρήγαγε τις πρώτες 3 ταινίες, η τέταρτη στην σειρά ακυρώθηκε. Αλλά, μετά την φήμη που απέκτησε ο χαρακτήρας με τις πρώτες ταινίες και με τις ταινίες υπέρ-ηρώων να γίνονται όλο και ποιο δημοφιλή, η Sony δεν καθυστέρησε να κάνει reboot την σειρά. Έτσι, η παραγωγή της επόμενης ταινίας ξεκίνησε κάπου μέσα στο 2010, και 2 χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το The Amazing Spider-Man με σκηνοθέτη τον Marc Webb.

Η επιλογή του σκηνοθέτη είναι ένα από τα ποιο δυνατά χαρακτηριστικά της ταινίας. Για να διαφοροποιήσει τον εαυτό της από τις προηγούμενες ταινίες, το Amazing Spider-Man εστιάζει την προσοχή του στην σχέση μεταξύ του Peter Parker και της Gwen Stacy, τους οποίους υποδύονται ο Andrew Garfield και η Emma Stone. Το γεγονός ότι η ιστορία είναι τόσο κοντά σε αυτούς τους χαρακτήρες την διατηρεί προσωπική, και κρατάει μια βάση ρεαλισμού στον κόσμο της ταινίας. Οι δύο ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, και μαζί και μόνοι τους, και οι διάλογοι τους κάνουν πολύ καλή δουλεία δίνοντας τους χώρο να δείξουν το ταλέντο τους. Επίσης, ο Marc Webb, που έχει μας έδειξε την δεξιότητα του στο να διευθύνει ρομαντικά σενάρια στο 500 Days of Summer, κάνει μια πολύ καλή δουλειά στο να κατευθύνει όλο το cast, το ειδικά τους δύο πρωταγωνιστές στο να δείχνουν πόσο βαθιά είναι η σχέση τους χωρίς πολλά λόγια. Αυτός ο συνδυασμός κάνει την ταινία φρέσκια, το οποίο είναι αναγκαίο λόγο των πραγμάτων που την κρατάνε πίσω.

Αν εξαιρέσεις αυτά τα καλά της όμως, η ταινία έχει αδυναμίες. Η πλοκή της ταινίας είναι λίγο πολύ το ίδιο με την πρώτη ταινία που βγήκε, με την διαφορά ότι ο κύριος εχθρός του Spider-Man ως χαρακτήρας δεν είναι τόσο διασκεδαστικός, και ο ηθοποιός που τον φέρνει στην ζωή δεν τα καταφέρνει όσο καλά όσο κάποιοι πριν από αυτόν. Επιπλέον, ο χαρακτήρας του είναι πολύ ποιο cliché, όπως και όλη η ιστορία για το πως δημιουργήθηκε. Αυτό βλάπτει την ταινία γιατί είναι η κύρια πλοκή, και αυτή η οποία της δίνετε η περισσότερη σημασία και χρόνο.

Συνοπτικά λοιπόν, το The Amazing Spider-Man καταλήγει να είναι μέτριο, με το σενάριο γύρο από τον κακό να προκαλεί ζημιά στην ακεραιότητα τελικού προϊόντος. Παρόλα αυτά, οι πρωταγωνιστικοί ηθοποιοί είναι πολύ ταλαντούχοι, και δίνουν ελπίδα για ένα πολύ δυνατό sequel.